Babam küçükken beni ‘’acayip’’ diye çağırırdı. “Vay acayip! Hoşgeldin.” “Pışşt acayip, gel babaya bir öpücük ver” gibisinden tınısında hiç aşağılama içermeyen sevgi dolu bir çağrıydı bu. Yıllar sonra kardeşim Selim doğduğunda fark ettim ki babam ona da “acayip” diye sesleniyor. Sorgulamadan kabullendiğim acayip takma adını, kendimle veya kardeşimle değil babamla ilişkilendirmeyi seçtim galiba. Acayip olan o… Continue reading

Havaalanından dönerken içime bir boşluk yayıldığını hissettim. Tahmin ettiğim gibi ferahlatan cinsten değildi, ağırdı. Altı aydır tek başıma bir gece geçirmemiştim. Bir tarafım uyuşmuş gibiydi. Bu gece yalnız uyuyacağım düşüncesi absürd geldi. Acaba insanlar da kumrular, geyikler gibi çift yaşamak üzere tasarlanmış varlıklar mı diye düşündüm. Oysa hayatımın büyük bir kısmı boyunca yatakta yalnızdım.  Ve… Continue reading